lunes, 23 de marzo de 2009

70. тяαиѕмυтα¢ιóи

Iniciando semana: "Una palabra weird."
Aclaremos unos puntos...

๑ El término 'weird' está empleado en la forma que se asemejan las letras al título, no quiere decir que sean palabras raras o con un significado complejísimo.
๑ Sólo será una entrada al día.
๑ Si, sólo ¬¬

Ya pues... Creo que era lo único...
Terminando esta semana, tengo 75 entradas en la historia del blog :DDDDDD

Enjoy :3


тяαиѕмυтα¢ιóи
Estoy sencilla como la claridad...
Nada me dice tanto como tu nombre
repetido de montaña a montaña
por un eco sin tiempo que comienza en mi amor
y rueda hasta en infinito...
¡Tú...!
Casi paloma erguida
sobre un mundo de alas
que has creado en mi espíritu.
Tú lo dominas todo para mi claridad.
Y soy simple destello en albas fijas
amándote...
Ningún viento agitado seduce mi reposo
de ternuras naciendo y apretándose
entre tu mano
y mi sollozo.
Una afluencia de ríos por nacer, y golondrinas mudas,
se estrecha contra mí
allí donde tu alma me dice al corazón
la palabra más leve.
Mis pies van despegados de rastros amarillos
y escalan techos infatigados de mariposas
donde el sol, sin saberlo, se ha visto una mañana,
deslumbrante....
Para amarte
me he desgarrado el mundo de los hombros,
y he quedado desierta en el mar y estrella,
sencilla
como la claridad.
Aquí no hay geografía para manos ni espíritu.
Estoy sobre el silencio y en el silencio mismo
de una transmutación
donde nada es orilla...
иóι¢αтυмѕиαят
...dadirucso al omoc ajelpmoc nat yotsE
erbmon ut omoc otnat ecid em odoT
añatnom a añatnom ed odagart
oido im ne azneimoc euq asirp noc oce nu rop
...oeréte ol atsah adeur y
!...úT¡
adíac amolap isaC
airocse ed odnum nu erbos
.utirípse im ne odarretsed sah euq
.dadirucso im arap odot sanimod úT
sajif sehcon saidem ne dadirucso ajelpmoc yos Y
...etodnáido
oerteja im ecudes odamlac otneiv núgniN
esodnárapes y odneyaced sedadlam ed
onam im ertne
.ozollos ut y
,sasodiur sanirdnolog y ,rirom rop soír ed aicneulfa anU
ím ed arapes es
nózaroc la ecid em amla ut ednod ílla
.etnanositla sám arbalap al
seluza sortsar ed sodagepa nav seip siM
sasopiram ed sodagitaf sohcet najab y
,echon anu otsiv ah es ,olrebas nis ,anul al ednod
...acapo
etraido araP
,sorbmoh sol ed odnum le odarrag eh em
,allertse y ram ne aicneserp ne odadeuq eh y
ajelpmoc
.dadirucso al omoc
.utirípse y sonam arap aífargoeg yah íuqA
omsim odiur le ne y odiur le erbos yotsE
nónicatumsnart anu ed
...ortnec se anda ednod

sábado, 21 de marzo de 2009

69. Hardest Part Of This




68. Leave Me Alone


viernes, 20 de marzo de 2009

67. Falling Up.

Tito Esteban. Yo tomé las dos fotografías. Pregúntele a Karen si no me cree...
Las maravillas que se logran con una cámara con mejor resolución. :DDDD




Falling Up

Y sólo los más coherentes,
han podido vincular,
mi gran amabilidad,
con esta relación fatal.
Y sólo los más lógicos,
han podido descubrir,
los desenredos que en mi mente,
Produje cuando lo conocí.
Y sólo los mortales,
han podido percibir,
que yo,
no puedo vivir sin ti.
¡Los más mordaces!
Ellos han creado mentiras,
mentiras que poco a poco,
se vuelven más apetitosas.
¡Todos, todos sin excepción!
Saben, saben, saben...
Saben que mi felicidad,
te has convertido tú.

66. Beat. Beat. Beat. Beat...

Señor Neruda, si no comenta en estas entradas palidecerá :O
En serio ¬¬
Ok, me dejo de amenazas, luego me arrugo como usted...
Ya pues :D



Beat. Beat. Beat. Beat...




Un día común. Cualquiera. Típico en la rutina diaria, quizá no llegando a lo tedioso, sólo a lo acostumbrado.
Desde en la mañana, a la hora de irme a la escuela, no empiezo a olvidar la esencia tan diáfana, a veces, que proyecta mi sombra.
Busco en la red algún mensaje. De eso depende lo que desayune.
¡Aliméntame y escribe más!

Me arropo, siempre con mi chamarra y las calcetas hasta arriba. Las mañanas en mi casa son un poco frías.
No salgo sin antes mirar al espejo, en el cuál, tu retrato está plasmado sobre el papel aluminio, atrás del vidrio.
Intento establecer contacto.
Siento tu calidez...
Y... ¡Beat!

El llamado de mi padre, informando siempre lo tarde que es, hace que te esfumes de la nada.
Parpadeo un par de veces, esperando claro, volverte a ver...
Pero el tiempo se agota y mi paciencia también.

A trompicones, casi cayéndome, bajo las escaleras.
¡Uff!
¡Abren la puerta y siento el aire helado!

Salgo, casi corriendo...

El Sol apenas perceptible se alumbra en mi cabeza, dibujando apenas una clara sombra... Volteo hacia el astro rey... Y observo detenidamente el cielo...

Siempre tan... Viejo y azul...

Me sonrío a mi misma unos instantes, imaginando tus actividades de esas horas; dormir.
¡Oh!
¡Te ves tan lindo!

¡Beat!

¡El claxon y la fuerte voz de mi padre se alzan sobre mi fantasía!
El camino a la secundaria no es tan largo... Pero siempre apareces tú.
¡No me preguntes a mi! ¡Yo no sé cómo!
Dirigiéndome hacia el grupo al cuál socializo, colocas tu brazo arriba de mi hombro, y, despampanante y sonriente, me dirijo a ellas.

Les doy una gran sonrisa de mi parte, volteo hacia la dirección a la cuál. la lógica me demanda tu presencia... Y ya no estás ahí... ¡Beat!

Hago una mueca de tristeza, que nadie nota... nadie... nadie...

Porque no estás ahí conmigo.

Mis amigas y yo charlamos de cosas sin ningún sentido aparente, alguna que otra me pregunta por ti y le cuento la aventura que tuvimos una o dos noches anteriores a esa mañana.
¿Lo ves?

¡Beat!

Me hacen evocarte, acordarme de ti.

El timbre suena, pausadamente... Y me doy paso rápido, hacia mi salón, dónde sé que te sentiré como muchas otras veces...

No te veo en clases, sólo te huelo, te siento, te oigo...
En los recreos... Vienes hacia mi... Y luego el burdo sonido de la campana hace que desaparezcas...
Si las salidas ya no son tan tardadas desde que te conozco. Siempre procuro que mi padre venga temprano por mi y, posteriormente por mi hermano, para llegar lo antes posible hacia ti.

Algún par... o muchos pares de veces consigo encontrarte por la tarde, la temprana tarde.
Mientras mis padres preguntan el 'qué' me hace sonreír o 'qué' droga estás utilizando para que yo sea la niña más feliz del mundo, yo me limito a escribir, leer y sentir.

Ya que toca que vayas a la escuela, lo cuál resulta cada vez más duro, yo hago cosas que tendrían un interés académico...
Pero no dejo de pensar en ti...

Es más, tú eres la razón de mis bajas notas en Historia.
Lo sabes.

Hago la tarea...
Lavo trastes...
Me pongo a correr...
De vez en cuándo nado...
Me meto a bañar...
Como...
Escucho música...

¡Y todo, todo me recuerda a ti!
¡Alguna letra!
¡Sólo una letra!

¡Beat!

Cuándo me desvelo, cuándo ansío por sentirte más literalmente en mi día, es cuándo las emociones se vuelven más sofocantes.

Mi diafragma sube y baja, mi respiración se congela, mi pulso acelera y mis manos tiemblan.
Charla, charla.
Interpretaciones quizá certeras.
Verdades a medias.

Cuándo al fin me retiro a dormir... Si es que concilio el sueño, es cuándo tú vuelves a mi...
Te acuestas en mi cama, en mi almohada...
Acaricio tu aspero rostro...
Tu cabello perdió forma...
Y sólo a veces me doy cuenta que he dormido abrazada al edredón.

¡Beat!

jueves, 19 de marzo de 2009

65. Headstones.

Escrito en sueños, jamás revelado. Nunca bendito...
No fumé nada ¬¬

Headstones !
En el valle de las rosas,
derramando dulzura por doquier,
espera él a su fiel compañero.
En el valle de tulipanes,
derramando amargura por doquier,
está sepultado a unos cuántos metros.
Voz dulce de este corazón que mi instinto reclama,
Muerto de hambre,
sonreí a mi presa escondiendo mis ganchos.
Puerta blanca, pared azulada,
teñimos de rojo sangre,
desvelando la profecía que jamás existió.
Rapsodia de tinieblas,
sinfonía de soledad eterna,
que vuela elegantemente sobre las flores marchitas.

64. Trash!

Texto sumamente literal...
Que... que no tiene mucho de su hecho.
Disfruten las ya podridas emociones...


TRASH!

¡Y ya no se puede realizar esta relación!
¡Osaste lastimarme, lograste hacerlo!

¡Y mi espíritu ya jamás te acompañara!
¡A la basura se irá todo lo que pudo haber sido!

¡No vamos a progresar!
¡Odia lo que no hiciste jamás!

¡Tinieblas te invadirán!
¡Escucha bien, jamás podrás restaurar!

¡Quita tus manos de encima!
¡Único desprecio te tendré!
¡Inimaginables vuelcos daré!
¡Ecos de mi voz te perturbarán!
¡Ruines deseos te destruirán!
¡Oh, a la basura tu presencia!

Lee, de arriba a abajo, la primera letra del verso...
Será, la última, la última que te dedique.